rozwój

Drogi rozwoju choroby

Istnieje wiele dróg, którymi pozapłucny proces nowotworowy może osiągnąć układ chłonny płuc. Zwykle prowadzą one przez istniejące spływy chłonki. Jeśli dotyczy to nowotworu zlokalizowanego w jamie brzusznej, może to być droga prowadząca bezpośrednio przez przewód piersiowy do węzłów wnękowych. Może też wykorzystywać lokalne połączenia, znajdujące się między węzłami chłonnymi zaotrzewnowymi, śródpiersia tylnego i okołoprzełykowymi oraz węzłami wnęk płucnych. Stąd następuje dalsze szerzenie się nowotworu „pod prąd” chłonki, która w zwykłych warunkach spływa ku wnęce. Przy szerzeniu się nowotworu przez ciągłość przez przeponę są zajęte z reguły naczynia chłonne znajdujące się u podstawy płuca. Do zajęcia sieci chłonnej może dojść również pośrednio, gdy w następstwie zatorów w małych tętniczkach płucnych komórki nowotworowe przerastają ścianę i wrastają w sieć naczyń chłonnych znajdujących się w najbliższym sąsiedztwie. Przy szerzeniu się nowotworu drogami chłonnymi, niezależnie czy jest to sprawa pierwotna, czy też wtórna, powstają dość charakterystyczne obrazy anatomiczne. Zajęcie naczyń chłonnych jest najwyraźniej widoczne na powierzchni płuc. Przepełnione rozrastającymi się komórkami nowotworowymi naczynia podopłucne tworzą wówczas dość regularną szarobiałą sieć o dużych okach, a całość przypomina wyglądem nicianą rękawiczkę na pulchnej ręce. Wypełnienie naczyń chłonnych komórkami nowotworowymi daje również na powierzchni przekroju płuca obraz dość charakterystyczny. Rozrastająca się w naczyniach chłonnych tkanka nowotworowa szybko przechodzi przez ścianę naczyń na otoczenie; tworzy ona mufki wokół oskrzeli, rozgałęzień tętnicy płucnej oraz wypełnia przegrody łącznotkankowe. W miarę dalszego szerzenia się procesu obraz staje się mniej charakterystyczny na skutek rozlanej proliferacji nowotworowej.

Rozwój zmian

Dla rozwoju zmian w miąższu płucnym istotną rolę ma blokada spływu chłonki, wywołana nagromadzeniem się w świetle naczyń chłonnych i węzłach rozpadłych makrofagów i pyłu. Początkowo znaczne ilości pyłu są odprowadzane do węzłów chłonnych wnęk i rozwidlenia tchawicy. Rozwijają się w nich stosunkowo szybko bardzo znaczne zmiany pylicze. W miarę postępu blokady wzrasta ilość pyłu zatrzymywanego w samym miąższu płucnym. Rozwija się wówczas rozległe włóknienie przegród międzypęcherzykowych. Ta faza włóknienia determinuje ostatecznie niewydolność oddechową płuc. W związku z utrudnionym przepływem krwi przez płuca przerasta prawa komora serca. Zwykle w ciągu 10—15 lat krzemica prowadzi do śmierci. Na sekcji w tych przypadkach płuca są jakby wmurowane w klatkę piersiową. Są one w całości zmienione; zwłókniałe, czarniawe, bądź szarobiałe. W tak zmienionym miąższu znajdują się liczne pościągane przez włóknistą tkankę łączną konglomeraty guzków krzemiczych, O innych zmianach wspomniano już wyżej. Krzemica może również przebiegać ostro i prowadzić do śmierci w ciągu 2—3 lat. Jest to związane między innymi z bardzo dużym zagęszczeniem pyłu krzemionki w powietrzu pęcherzykowym. Krzemicę wikła wcale nierzadko gruźlica płuc. Wykazano, że krzemica sprzyja wyraźnie rozwojowi zakażenia gruźliczego.

Szukaj

Kategorie

Kalendarz

Lekarz pierwszego kontaktu

    Lekarz pierwszego kontaktu to zwykle internista, który posiada specjalizacje będąca dopiero wstępem do innych specjalności. Jednym słowem, każdy specjalista musiał być kiedyś internistą. Nie ma możliwości, aby od razu zrobić specjalizacje na przykład z neurologii. Jest jednak wielu lekarzy, którzy na tej pierwszej specjalizacji pozostają , ponieważ praca na poziomie ogólnym, daje im bardzo dużo satysfakcji. Najwięcej internistów, jest więc w przychodniach rodzinnych, zarówno publicznych jak i tych prywatnych. Internista w Gdańsku, mówi, ze bycie lekarzem pierwszego kontaktu pozwala na to, by każdy dzień ich pracy był inny, Codziennie badają bowiem, innego pacjenta, a dolegliwości sa bardzo różne. Odpowiedzialność jaka spoczywa na tych specjalistach, jest jednak bardzo duża. Każda dolegliwość wymaga bowiem odpowiedniej diagnozy.

    To w gabinecie rodzinnym, zapadają pierwsze decyzje o dalszych konsultacjach, w przypadku podejrzenia poważniejszych chorób. To tu, wystawiane sa skierowania na dalsze, bardziej szczegółowe badania. Lekarz internista, opiera się przede wszystkim na badaniach laboratoryjnych krwi. Niemal w każdej przychodni rodzinnej, znajduje się podstawowe laboratorium. Dzięki temu, po kilku godzinach, specjalista ma już wgląd do wyników. Czasami, utrzymuje kontakt telefoniczny ze swoimi pacjentami, aby jak najszybciej wprowadzić odpowiednia terapie farmakologiczna. Lekarz rodzinny, który jest internistą, odpowiedzialny jest więc za pierwsza diagnozę pacjenta. Jeśli dokona tego w sposób niewłaściwy, konsekwencje mogą być bardzo tragiczne. To lekarz pierwszego kontaktu, musi ocenić, czy dolegliwości mogą być objawem, na przykład zmian nowotworowych. Jeśli takie jest jego przypuszczenie, powinien on niezwłocznie skierować pacjenta, na dalsze konsultacje u specjalisty. Interniści przyjmują tez w gabinetach prywatnych. Niestety, wizyty sa tutaj płatne i kształtują się w granicach od 50 zł do nawet 100 zł, w zależności od lokalizacji gabinetu. Jeśli chcemy skorzystać z porad internisty, w ramach Narodowego Funduszu Zdrowia, nie musimy mieć do niego skierowania.