choroby

Domowe sposoby leczenia chorób oczu

826424_always_eyes-6Mówi się, że oczy są zwierciadłem duszy – jest to powód, dla którego warto dbać o nie. Dodatkowo oczy będą nam służyć przez całe życie – choć okulistyka jest nauką, rozwijającą się coraz szybciej, jednak wciąż nie można dokonać wszystkiego – czasami trzeba po prostu dbać o oczy, przez całe życie. Jednak jeśli zauważymy jakiekolwiek dolegliwości oczu lub nagłe pogorszenie się wzroku, koniecznie trzeba udać się jak najszybciej do lekarza. Na co dzień nie można zapominać o właściwej pielęgnacji oczu.

Osoby, które często pracują przed komputerem, powinny spędzać wolny czas, nie przemęczając oczu. Do tego warto jest posiadać nawilżające krople i często nimi zakraplać zmęczone oczy. Jeśli są zaczerwienione można stosować okłady z rumianku – na pewno powinny pomóc. Koniecznie trzeba też dbać o właściwą dietę – nie może w niej zabraknąć masła, marchewki, witamin z grupy A i E. Można jeść dużo słonecznika, białek pochodzenia zwierzęcego oraz borówek. Na pewno właściwa troska pomoże zachować dobry wzrok, przez wiele lat.

Leczenie chorób wzroku

Większość poważnych wad wzroku jest wywoływana przez różne choroby np. cukrzycę, nowotwory, zakażania. Większość wad i chorób oczu można leczyć za pomocą operacji. Często stosuje się leczenie operacyjne, polegające na użyciu lasera – jest ono popularne, ponieważ jest nieinwazyjne i pacjent szybko wraca do zdrowia. Jednak nie wszystkie operacje wad wzroku, można dokonać za pomocą lasera. Niektóre schorzenia wymagają przeprowadzenia całej operacji – np. przeszczep rogówki. W okulistyce popularne jest też leczenie zachowawcze – polega na podawaniu antybiotyków lub hormonów.

Dzięki temu możliwe jest zatrzymanie stanu chorobowego, a nawet przywrócenie go do poprzedniego stanu, sprzed choroby. Często okazuje się, że dobranie właściwych leków, jest w stanie przynieść znakomite efekty. W leczeniu wad wzroku na ogół najważniejszy jest czas. Choroby oczu postępują szybko, dlatego jeśli pacjent ma jakiekolwiek objawy, zauważył wyraźne pogorszenie się stanu wzroku, powinien jak najszybciej udać się do lekarza.

Włóknienie miąższu płucnego

Włóknienie miąższu płucnego towarzyszy licznym jednostkom klinicznym. Są to przede wszystkim choroby o etiologii związanej z wykonywanym zawodem bądź też z czynnikami środowiska. Włóknienie pojawia się ponadto w przebiegu zakażeń meszu płucnego, w konsekwencji chorób serca, w przebiegu chorób metabolicznych, chorób nowotworowych, jako następstwo stosowania pewnych leków. Mechanizmy immunologiczne pozwalają wydzielić zapalenia alergiczne płuc lub odczyny zapalne, będące wyrazem nadwrażliwości na wdychano antygeny organiczne, które w konsekwencji prowadzą do włóknienia. Osobną grupę stanowią stany włóknienia o nie ustalonej wprawdzie etiologii, odznaczające się jednak charakterystycznym obrazem histopatologicznym; przykładem jest tu sarkoidoza. Pozostaje wreszcie grupa przypadków włóknienia miąższu płuc o nie poznanej dotychczas etiologii, nie wykazujących w obrazie mikroskopowym znamiennych cech morfologicznych. Ostatnio coraz częściej określa się ją jako rozlane włókniejące zapalenie pęcherzykowe. Pod względem etiologii jest to grupa bez wątpienia heterogenna, Niemniej jednak przypadki do niej zaliczane mają zbliżoną morfodynamikę charakteryzującą się podobnymi objawami klinicznymi i zmianami anatomicznymi. Liczba tych przypadków stale wzrasta, co wiąże się bez wątpienia ze skażeniem powietrza. Sprawa włóknienia płuc ma przeto zdecydowanie aspekt społeczny. Kiedy w połowie lat czterdziestych Hamman i Rich opisali ostre włóknienie śródmiąższowe płuc, wydawało się, iż jest to zjawisko wyjątkowo rzadkie, Dziś również włóknienie płuc o przebiegu ostrym, tj. prowadzące do śmierci w ciągu paru tygodni, jest widywane tylko sporadycznie. Zazwyczaj dotyczy ono jednocześnie szeregu osób w określonym środowisku. Jest wiązane z niezwykłym przebiegiem infekcji wirusowej. Z reguły włóknienie śródmiąższowe płuc ma przebieg paroletni. Choroba postępuje powoli, chory ginie wśród narastającej niewydolności oddechowej.

Nowotwory mieszane

Nowotwory mieszane, zbudowane z tkanki nabłonkowej oraz tkanek nienabłonkowych, nawiązują zwykle swym utkaniem do pewnych określonych postaci narządowych. Za źródło rozplemu nowotworowego często przyjmuje się w tych przypadkach przetrwałe związki narządowe z wczesnych okresów życia płodowego. Hamartoma płuca, zwany też odpryskowiakiem, jest charakterystycznym, a zarazem najczęściej spotykanym przedstawicielem tej grupy nowotworów w płucach. Ostro okonturowany, samotny, kulisty, zwykle o średnicy 2—3 cm, lokalizuje się w obwodowej części płuc, gdzie jest wykrywany zwykle przypadkowo w czasie badań przeglądowych radiologicznych. Bardzo rzadko zdarzają się guzki mnogie, niewielkich rozmiarów, zlokalizowane w ścianie dużych oskrzeli. Mikroskopowo stwierdza się wszystkie tkanki, z których są zbudowane oskrzela. Tkankom tym jednak brak zupełnie ładu anatomicznego. Zwykle jedna z tkanek, np. chrzęstna lub nabłonkowa, przeważa wyraźnie ilościowo w utkaniu guza. Stąd dawniej stosowano różne nazwy dla określenia tego guza. Mięsakorakiem określa się zwykle uszypułowane guzy rosnące do światła dużych oskrzeli. Charakteryzują się one utkaniem, w którym równolegle występują obrazy gruczolakoraka, rzadziej raka płaskonabłonkowatego oraz mięsaka. Mikroskopowe utkanie przypomina obrazy widywane w guzie liściastym w sutku. Mimo bardzo niepokojącego niejednokrotnie wyglądu nowotwór rośnie wolno i stosunkowo późno daje przerzuty.

Rozległa postać międzybłoniaka

Postać rozległa międzybłoniaka tworzy gruby pokład nowotworowy, powlekający stopniowo całe płuco. Najwięcej tkanki nowotworowej gromadzi się u podstawy płuca nad przeponą, również i międzyplacia są stosunkowo często wypełnione tkanką nowotworową. Jama opłucnej zostaje wytapetowana, a z czasem całkowicie wypełniona tkanką nowotworową, która uciska znacznie płuco i przemieszcza śródpiersie na stronę zdrową oraz nacieka ścianę klatki piersiowej. Zwykle jednak do tego nie dochodzi, bowiem rozległe przerzuty na drodze naczyń chłonnych i krwionośnych kładą wcześniej kres życiu chorego. Zarówno postaci ograniczonej, jak i rozległej towarzyszy krwisty wysięk, Niekiedy uporczywie utrzymujący się i ustawicznie narastający, mimo wielokrotnych nakłuć, wysięk krwisty jest jedynym uchwytnym objawem klinicznym ukrytego gdzieś u podstawy płuca międzybłoniaka. W wysięku tym zawsze można znaleźć komórki nowotworowe. Podobnie jak w wycinkach próbnych, tak i w badaniu osadu płynu z opłucnej ocena komórek nowotworowych nie należy do łatwych. Na powstawanie międzybłoniaka opłucnej szczególnie są narażeni robotnicy mający do czynienia z obróbką azbestu.

Szukaj

Kalendarz

Lekarz pierwszego kontaktu

    Lekarz pierwszego kontaktu to zwykle internista, który posiada specjalizacje będąca dopiero wstępem do innych specjalności. Jednym słowem, każdy specjalista musiał być kiedyś internistą. Nie ma możliwości, aby od razu zrobić specjalizacje na przykład z neurologii. Jest jednak wielu lekarzy, którzy na tej pierwszej specjalizacji pozostają , ponieważ praca na poziomie ogólnym, daje im bardzo dużo satysfakcji. Najwięcej internistów, jest więc w przychodniach rodzinnych, zarówno publicznych jak i tych prywatnych. Internista w Gdańsku, mówi, ze bycie lekarzem pierwszego kontaktu pozwala na to, by każdy dzień ich pracy był inny, Codziennie badają bowiem, innego pacjenta, a dolegliwości sa bardzo różne. Odpowiedzialność jaka spoczywa na tych specjalistach, jest jednak bardzo duża. Każda dolegliwość wymaga bowiem odpowiedniej diagnozy.

    To w gabinecie rodzinnym, zapadają pierwsze decyzje o dalszych konsultacjach, w przypadku podejrzenia poważniejszych chorób. To tu, wystawiane sa skierowania na dalsze, bardziej szczegółowe badania. Lekarz internista, opiera się przede wszystkim na badaniach laboratoryjnych krwi. Niemal w każdej przychodni rodzinnej, znajduje się podstawowe laboratorium. Dzięki temu, po kilku godzinach, specjalista ma już wgląd do wyników. Czasami, utrzymuje kontakt telefoniczny ze swoimi pacjentami, aby jak najszybciej wprowadzić odpowiednia terapie farmakologiczna. Lekarz rodzinny, który jest internistą, odpowiedzialny jest więc za pierwsza diagnozę pacjenta. Jeśli dokona tego w sposób niewłaściwy, konsekwencje mogą być bardzo tragiczne. To lekarz pierwszego kontaktu, musi ocenić, czy dolegliwości mogą być objawem, na przykład zmian nowotworowych. Jeśli takie jest jego przypuszczenie, powinien on niezwłocznie skierować pacjenta, na dalsze konsultacje u specjalisty. Interniści przyjmują tez w gabinetach prywatnych. Niestety, wizyty sa tutaj płatne i kształtują się w granicach od 50 zł do nawet 100 zł, w zależności od lokalizacji gabinetu. Jeśli chcemy skorzystać z porad internisty, w ramach Narodowego Funduszu Zdrowia, nie musimy mieć do niego skierowania.