Zmiany

Obrazy mikroskopowe

Porównując obrazy mikroskopowo ostrego i przewlekłego włóknienia śródmiąższowego płuc stwierdza się, że rozwój jakościowy samego zjawiska jest bardzo podobny, różni się jedynie szybkością przebiegu. Odnieść można wrażenie, że w ostrym włóknieniu śródmiąższowym kolejne obrazy postępują po sobie jak na bardzo znacznie przyspieszonej projekcji taśmy filmowej. Biopsja punkcyjna tkanki płucnej, która znajduje w coraz liczniejszych środowiskach klinicznych pełne prawo obywatelstwa, umożliwiła korelacje danych klinicznych, w tym również radiologicznych, z obrazom anatomicznym Można już podać dość dokładni o dynamiką włóknienia śródmiąższowego płuc. Badania początkowego, możliwie najwcześniejszego okresu choroby, mają szczególne znaczenie zarówno dla usiłowań terapeutycznych w konkretnym przypadku, jak i dla preliminowanej generalnie profilaktyki. Wyniki uzyskane dzięki włączeniu cło badań biopsyjnych mikroskopii elektronowej oraz konfrontacji tych wyników z badaniami biochemicznymi stanowią dziś o znacznym postępie patologii klinicznej włóknienia płuc. Omawiając historię naturalną włóknienia płuc widzianego pod mikroskopem, trzeba mieć na względzie fakt, że nie we wszystkich regionach płuc proces rozwija się jednocześnie. Co więcej, rozpatrując zjawisko na poziomie ultrastrukturalnym, stwierdza się, że może mieć ono początkowo różną lokalizację. Rzutuje to na wiele aspektów klinicznych choroby, chociażby na długość trwania okresu utajonego.

Nowotwory mieszane

Nowotwory mieszane, zbudowane z tkanki nabłonkowej oraz tkanek nienabłonkowych, nawiązują zwykle swym utkaniem do pewnych określonych postaci narządowych. Za źródło rozplemu nowotworowego często przyjmuje się w tych przypadkach przetrwałe związki narządowe z wczesnych okresów życia płodowego. Hamartoma płuca, zwany też odpryskowiakiem, jest charakterystycznym, a zarazem najczęściej spotykanym przedstawicielem tej grupy nowotworów w płucach. Ostro okonturowany, samotny, kulisty, zwykle o średnicy 2—3 cm, lokalizuje się w obwodowej części płuc, gdzie jest wykrywany zwykle przypadkowo w czasie badań przeglądowych radiologicznych. Bardzo rzadko zdarzają się guzki mnogie, niewielkich rozmiarów, zlokalizowane w ścianie dużych oskrzeli. Mikroskopowo stwierdza się wszystkie tkanki, z których są zbudowane oskrzela. Tkankom tym jednak brak zupełnie ładu anatomicznego. Zwykle jedna z tkanek, np. chrzęstna lub nabłonkowa, przeważa wyraźnie ilościowo w utkaniu guza. Stąd dawniej stosowano różne nazwy dla określenia tego guza. Mięsakorakiem określa się zwykle uszypułowane guzy rosnące do światła dużych oskrzeli. Charakteryzują się one utkaniem, w którym równolegle występują obrazy gruczolakoraka, rzadziej raka płaskonabłonkowatego oraz mięsaka. Mikroskopowe utkanie przypomina obrazy widywane w guzie liściastym w sutku. Mimo bardzo niepokojącego niejednokrotnie wyglądu nowotwór rośnie wolno i stosunkowo późno daje przerzuty.

Rakowiak oskrzelowy

Rakowiak oskrzelowy jest jedną z najczęściej spotykanych postaci hcterogennej grupy nowotworów, określanych mianem gruczolaków oskrzela. Rakowiak jest nowotworem zarówno histopatologicznie ściśle zdefiniowanym, jak też dobrze określonym klinicznie. Budową mikroskopową odpowiada on rakowiakom przewodu pokarmowego. Składa się z małych, litych, kulistych zgrupowań komórkowych bądź też tworzących układy beleczkowate. Niewielkie komórki wybarwiają się wszystkie jednakowo. Pewna monotonność komórkowa jest bardzo charakterystyczną cechą utkania. Zwykle cytoplazma jest wodojasna, niekiedy jest jednak zdecydowanie kwasochłonna. Ta cecha, jeśli występuje, dotyczy wszystkich komórek w guzie. Komórki rakowiaka przewodu pokarmowego zawierają charakterystyczne ziarnistości, wykazywane za pomocą soli srebra. Ziarnistości te jednak są na ogól trudne do ujawnienia w rakowiakach oskrzelowych. Badanie w mikroskopie elektronowym dostarcza natomiast prawie zawsze danych umożliwiających identyfikację komórek rakowiaka. Warto przy tym podkreślić, że dotyczy to również materiału biopsyjnego utrwalonego rutynowo w formalinie. Zdarzają się jednak odmiany mało dojrzałe, o komórkach wydłużonych. W tych przypadkach ustalenie właściwego rozpoznania biopsyjnego na podstawie niewielkiej ilości materiału może napotykać na trudności. Zrąb rakowiaków jest utworzony zwykle z delikatnej sieci naczyń włosowatych i włókien retikulinowych. Niekiedy w obrębie rakowiaków oskrzeli tkanki łącznej jest więcej, może ona wówczas szkliwieć, bądź też ulegać metaplazji chrzęstnej lub kostnej.

Zmiany w płucach

Zmiany w płucach są rozsiane niezbyt równomiernie, znajdują się jednak we wszystkich płatach. Włóknienie pasmowate postępuje wzdłuż oskrzeli i naczyń, ponadto koncentruje się wokół guzkowatych konglomeratów ziarniniakowych. Opłucna również włóknieje. U chorych narasta niewydolność sercowo-oddechowa. W daleko zaawansowanej pylicy berylowej ziarniniaki mogą się pojawiać również poza płucami, mianowicie w nerkach, wątrobie, mięśniach szkieletowych, w węzłach chłonnych poza klatką piersiową, w skórze. Pylice wywołane pyłami organicznymi. Pyły organiczne zazwyczaj działają na tkankę płucną pośrednio. Przykładem jest choroba farmerów oraz choroba hodowców ptactwa. W tych jednostkach wdychany pył jest nośnikiem pleśni. Poza tym wdychane pyły organiczne mogą” zawierać substancje, pod których wpływem są uwalniane mediatory chemiczne zapalenia. Oddzielne miejsce przypada działaniu toksycznych produktów fermentacji. Pylica bawełniana powstaje u osób zatrudnionych przy oczyszczaniu bawełny, tj. oddzielaniu włókien od łodyg, łusek i owocni. Pył cząstek roślinnych jest nośnikiem substancji wyzwalających w tkankach histaminę. Wywołuje on początkowo ostre napadowe, czasem zaś przewlekłe zapalenie oskrzeli, któremu może towarzyszyć rozedma obturacyjna. Podobne zmiany zdarzają się przy oczyszczaniu i gremplowaniu lnu. W obu wspomnianych pylicach miąższ płuc nie włóknieje.

Obraz anatomiczny krzemicy

Pewną odmianę obrazu anatomicznego krzemicy płuc widuje się u górników, jak również u przedstawicieli innych zawodów, którzy chorują jednocześnie na reumatoidalne zapalenie stawów. W tych przypadkach już we wczesnych okresach rozwojowych krzemicy mogą powstawać w płucach typowe guzki reumatoidalne. Zmiany te nakładają się zwykle na widywane w krzemicy i nadają płucom nieco odmienny wygląd. Zmian guzkowatych jest znacznie więcej, przy czym część z nich ma bardzo charakterystyczny wygląd. Część centralna, zwykle zwapniała, jest otoczona torebką łącznotkankową, która zarówno od swej strony przyśrodkowej, jak i brzeżnej jest wyraźnie „retuszowana” złogami węgla. Pylica azbestowa. Azbest jest minerałem zawierającym krzemiany. Ma on budowę włókienkową. Najdelikatniejsze włókienka ma chryzolit, odmiana azbestu z uwodnionym krzemianem magnezu. Odmiana ta jest najczęściej stosowana w przemyśle. Chryzolit nadaje się do wyrobu tkanin niepalnych, służy jako materiał izolacyjny, jest używany do cementu azbestowego i innych materiałów budowlanych, do wyrobu farb, mas plastycznych itd. Podane tu wybrane przykłady dostatecznie ilustrują znaczne zagrożenie pylicą azbestową. Należyte urządzenia ochronne stosowane przy eksploatacji złóż azbestu oraz w przemyśle zmniejszają bardzo znacznie niebezpieczeństwo rozwoju pylicy azbestowej wśród robotników. Jednakże zanieczyszczenie powietrza włókienkami azbestu w miejscowościach, gdzie znajduje się przemysł azbestowy sprawia, że mieszkańcy nie związani nawet z tą wytwórczością są narażeni na pylicę azbestową.

 

Szukaj

Kategorie

Kalendarz

Lekarz pierwszego kontaktu

    Lekarz pierwszego kontaktu to zwykle internista, który posiada specjalizacje będąca dopiero wstępem do innych specjalności. Jednym słowem, każdy specjalista musiał być kiedyś internistą. Nie ma możliwości, aby od razu zrobić specjalizacje na przykład z neurologii. Jest jednak wielu lekarzy, którzy na tej pierwszej specjalizacji pozostają , ponieważ praca na poziomie ogólnym, daje im bardzo dużo satysfakcji. Najwięcej internistów, jest więc w przychodniach rodzinnych, zarówno publicznych jak i tych prywatnych. Internista w Gdańsku, mówi, ze bycie lekarzem pierwszego kontaktu pozwala na to, by każdy dzień ich pracy był inny, Codziennie badają bowiem, innego pacjenta, a dolegliwości sa bardzo różne. Odpowiedzialność jaka spoczywa na tych specjalistach, jest jednak bardzo duża. Każda dolegliwość wymaga bowiem odpowiedniej diagnozy.

    To w gabinecie rodzinnym, zapadają pierwsze decyzje o dalszych konsultacjach, w przypadku podejrzenia poważniejszych chorób. To tu, wystawiane sa skierowania na dalsze, bardziej szczegółowe badania. Lekarz internista, opiera się przede wszystkim na badaniach laboratoryjnych krwi. Niemal w każdej przychodni rodzinnej, znajduje się podstawowe laboratorium. Dzięki temu, po kilku godzinach, specjalista ma już wgląd do wyników. Czasami, utrzymuje kontakt telefoniczny ze swoimi pacjentami, aby jak najszybciej wprowadzić odpowiednia terapie farmakologiczna. Lekarz rodzinny, który jest internistą, odpowiedzialny jest więc za pierwsza diagnozę pacjenta. Jeśli dokona tego w sposób niewłaściwy, konsekwencje mogą być bardzo tragiczne. To lekarz pierwszego kontaktu, musi ocenić, czy dolegliwości mogą być objawem, na przykład zmian nowotworowych. Jeśli takie jest jego przypuszczenie, powinien on niezwłocznie skierować pacjenta, na dalsze konsultacje u specjalisty. Interniści przyjmują tez w gabinetach prywatnych. Niestety, wizyty sa tutaj płatne i kształtują się w granicach od 50 zł do nawet 100 zł, w zależności od lokalizacji gabinetu. Jeśli chcemy skorzystać z porad internisty, w ramach Narodowego Funduszu Zdrowia, nie musimy mieć do niego skierowania.