Ciało

Włóknienie miąższu płucnego

Włóknienie miąższu płucnego towarzyszy licznym jednostkom klinicznym. Są to przede wszystkim choroby o etiologii związanej z wykonywanym zawodem bądź też z czynnikami środowiska. Włóknienie pojawia się ponadto w przebiegu zakażeń meszu płucnego, w konsekwencji chorób serca, w przebiegu chorób metabolicznych, chorób nowotworowych, jako następstwo stosowania pewnych leków. Mechanizmy immunologiczne pozwalają wydzielić zapalenia alergiczne płuc lub odczyny zapalne, będące wyrazem nadwrażliwości na wdychano antygeny organiczne, które w konsekwencji prowadzą do włóknienia. Osobną grupę stanowią stany włóknienia o nie ustalonej wprawdzie etiologii, odznaczające się jednak charakterystycznym obrazem histopatologicznym; przykładem jest tu sarkoidoza. Pozostaje wreszcie grupa przypadków włóknienia miąższu płuc o nie poznanej dotychczas etiologii, nie wykazujących w obrazie mikroskopowym znamiennych cech morfologicznych. Ostatnio coraz częściej określa się ją jako rozlane włókniejące zapalenie pęcherzykowe. Pod względem etiologii jest to grupa bez wątpienia heterogenna, Niemniej jednak przypadki do niej zaliczane mają zbliżoną morfodynamikę charakteryzującą się podobnymi objawami klinicznymi i zmianami anatomicznymi. Liczba tych przypadków stale wzrasta, co wiąże się bez wątpienia ze skażeniem powietrza. Sprawa włóknienia płuc ma przeto zdecydowanie aspekt społeczny. Kiedy w połowie lat czterdziestych Hamman i Rich opisali ostre włóknienie śródmiąższowe płuc, wydawało się, iż jest to zjawisko wyjątkowo rzadkie, Dziś również włóknienie płuc o przebiegu ostrym, tj. prowadzące do śmierci w ciągu paru tygodni, jest widywane tylko sporadycznie. Zazwyczaj dotyczy ono jednocześnie szeregu osób w określonym środowisku. Jest wiązane z niezwykłym przebiegiem infekcji wirusowej. Z reguły włóknienie śródmiąższowe płuc ma przebieg paroletni. Choroba postępuje powoli, chory ginie wśród narastającej niewydolności oddechowej.

Zapalenia opłucnej

Zapalenia opłucnej najczęściej mają charakter wysiękowy. Zapalenie surowicze towarzyszy zwykle zmianom chorobowym zlokalizowanym w częściach brzeżnych miąższu płucnego. W wysięku surowiczym zawsze znajduje się znikoma ilość włóknika. Większa jego ilość pociąga za sobą zmatowienie listka trzewnego, który jest pozbawiony pokładu międzybłonka. Krwiste zabarwienie płynu wysiękowego nasuwa podejrzenie tła gruźliczego, nowotworowego bądź zawału krwotocznego płuca. Złogi włóknika na powierzchni płuca wywołują odczyn ze strony podścieliska łącznotkankowego. Następuje organizacja złogów. Zgrubiała opłucna jest trwałym śladem po przebytym zapaleniu włóknikowym. W następstwie zapalenia jamy opłucnej powstają zrosty opłucnej, bądź też jama częściowo lub całkowicie zarasta. Ropniak opłucnej jest następstwem zakażenia bakteriami ropotwórczymi. Wysięk ropny, gromadzący się wśród uprzednio powstałych zrostów, chociażby w międzypłaciu, może przypominać swym wyglądem, otorbiony ropień płuca. Ropniak opłucnej bywa powikłaniem zapaleń płuc.

Odma opłucnowa

Odma opłucnowa powstaje w następstwie urazu bądź jest konsekwencją zmian chorobowych w płucu. Do odmy opłucnowej pourazowej dochodzi przy urazie klatki piersiowej, gdy złamane żebro bądź obojczyk uszkodzi płuco. W tych ostatnich przypadkach może nastąpić jednocześnie krwotok z uszkodzonych naczyń. Nawet bardzo niewielki uraz klatki piersiowej może sprzyjać pęknięciu płuca w miejscu istniejących już uprzednio zmian chorobowych. W dawnych latach wprowadzano powietrze do jamy opłucnej w celu leczenia gruźlicy płuc uciskiem i unieruchomieniem zmienionego miąższu. Przedostawanie się powietrza do jamy opłucnej w konsekwencji zmian chorobowych w miąższu płucnym określa się jako odmę samoistną. Najczęściej pojawia się ona w przebiegu przewlekłej rozedmy, gdy został rozerwany jeden z podopłucnych pęcherzy rozedmowych. Odmę samoistną widuje się również we włóknieniu miąższu płuc, zwłaszcza gdy formują się torbiele podopłucne. W wieku dziecięcym odma może być powikłaniem gronkowcowego zapalenia płuc. Chirurdzy zwracają uwagę, że pojawiają się przypadki odmy samoistnej, w których nie ma widocznych zmian w miąższu płucnym. W tych przypadkach badanie mikroskopowe wycinków pobieranych w czasie torakotomii wykazuje zazwyczaj niewielkie włóknienie miąższu płuc o różnym ogniskowo nasileniu. W mikroskopie elektronowym natomiast można stwierdzić niejednokrotnie znaczne odchylenia w ultrastrukturze włókienek kolagenowych. Dotyczą one również tkanki łącznej w innych narządach.

Nowotwory mieszane

Nowotwory mieszane, zbudowane z tkanki nabłonkowej oraz tkanek nienabłonkowych, nawiązują zwykle swym utkaniem do pewnych określonych postaci narządowych. Za źródło rozplemu nowotworowego często przyjmuje się w tych przypadkach przetrwałe związki narządowe z wczesnych okresów życia płodowego. Hamartoma płuca, zwany też odpryskowiakiem, jest charakterystycznym, a zarazem najczęściej spotykanym przedstawicielem tej grupy nowotworów w płucach. Ostro okonturowany, samotny, kulisty, zwykle o średnicy 2—3 cm, lokalizuje się w obwodowej części płuc, gdzie jest wykrywany zwykle przypadkowo w czasie badań przeglądowych radiologicznych. Bardzo rzadko zdarzają się guzki mnogie, niewielkich rozmiarów, zlokalizowane w ścianie dużych oskrzeli. Mikroskopowo stwierdza się wszystkie tkanki, z których są zbudowane oskrzela. Tkankom tym jednak brak zupełnie ładu anatomicznego. Zwykle jedna z tkanek, np. chrzęstna lub nabłonkowa, przeważa wyraźnie ilościowo w utkaniu guza. Stąd dawniej stosowano różne nazwy dla określenia tego guza. Mięsakorakiem określa się zwykle uszypułowane guzy rosnące do światła dużych oskrzeli. Charakteryzują się one utkaniem, w którym równolegle występują obrazy gruczolakoraka, rzadziej raka płaskonabłonkowatego oraz mięsaka. Mikroskopowe utkanie przypomina obrazy widywane w guzie liściastym w sutku. Mimo bardzo niepokojącego niejednokrotnie wyglądu nowotwór rośnie wolno i stosunkowo późno daje przerzuty.

Rak oskrzeli

Znaczny wzrost częstości występowania raka oskrzeli w ostatnim trzydziestoleciu jest faktem. U mężczyzn rak oskrzeli wysunął się zdecydowanie na pierwsze miejsce. Przyczyny tego zjawiska są ściśle powiązane z patogenezą tych nowotworów. Zagrożenie rakiem oskrzeli istnieje przy wykonywaniu wielu zawodów. Górnicy zatrudnieni przy wydobywaniu radioaktywnej rudy uranu i kobaltu są narażeni na ten nowotwór. Przed wprowadzeniem indywidualnej kontroli radioaktywności środowiska pracy dla każdego robotnika blisko połowa górników ginęła z powodu raka oskrzeli. Ryzyko zachorowania znacznie wzrasta wśród robotników trwałe zatrudnionych w przemysłach wymagających obróbki azbestu, w wytwórczości wymagającej ustawicznego stykania się z chromianami, pyłami bądź parami związków arsenu lub niklu. U zatrudnionych w rafineriach ropy naftowej, a także przy asfaltowaniu czynnikiem rakotwórczym są zawarte w tych produktach pochodne antracenu, a zwłaszcza 3,4rzadziej płaskonabłonkowego. Małe ognisko nowotworowe, nie przekraczające średnicy 3 cm, z reguły jest zlokalizowane w częściach obwodowych płuca pod opłucną, w miejscu ograniczonego włóknienia zwykłe ściągającego miąższ płucny. Stosunkowo szybko daje przerzuty do węzłów chłonnych wnęki płucnej, a następnie drogą naczyń krwionośnych. Stąd konieczność stałej kontroli radiologicznej osób, u których w przebiegu różnych procesów chorobowych doszło do powstania „blizny płucnej”. Stwierdzenie najmniejszych zmian w bliźnie jest sygnałem dla lekarza do bardziej energicznych poczynań. Wydaje się, że rak blizny płucnej występuje znacznie częściej niż podają to dane statystyczne.

Szukaj

Kategorie

Kalendarz

    Grudzień 2017
    P W Ś C P S N
    « Gru    
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    25262728293031
    fizjoterapia psów

Lekarz pierwszego kontaktu

    Lekarz pierwszego kontaktu to zwykle internista, który posiada specjalizacje będąca dopiero wstępem do innych specjalności. Jednym słowem, każdy specjalista musiał być kiedyś internistą. Nie ma możliwości, aby od razu zrobić specjalizacje na przykład z neurologii. Jest jednak wielu lekarzy, którzy na tej pierwszej specjalizacji pozostają , ponieważ praca na poziomie ogólnym, daje im bardzo dużo satysfakcji. Najwięcej internistów, jest więc w przychodniach rodzinnych, zarówno publicznych jak i tych prywatnych. Internista w Gdańsku, mówi, ze bycie lekarzem pierwszego kontaktu pozwala na to, by każdy dzień ich pracy był inny, Codziennie badają bowiem, innego pacjenta, a dolegliwości sa bardzo różne. Odpowiedzialność jaka spoczywa na tych specjalistach, jest jednak bardzo duża. Każda dolegliwość wymaga bowiem odpowiedniej diagnozy.

    To w gabinecie rodzinnym, zapadają pierwsze decyzje o dalszych konsultacjach, w przypadku podejrzenia poważniejszych chorób. To tu, wystawiane sa skierowania na dalsze, bardziej szczegółowe badania. Lekarz internista, opiera się przede wszystkim na badaniach laboratoryjnych krwi. Niemal w każdej przychodni rodzinnej, znajduje się podstawowe laboratorium. Dzięki temu, po kilku godzinach, specjalista ma już wgląd do wyników. Czasami, utrzymuje kontakt telefoniczny ze swoimi pacjentami, aby jak najszybciej wprowadzić odpowiednia terapie farmakologiczna. Lekarz rodzinny, który jest internistą, odpowiedzialny jest więc za pierwsza diagnozę pacjenta. Jeśli dokona tego w sposób niewłaściwy, konsekwencje mogą być bardzo tragiczne. To lekarz pierwszego kontaktu, musi ocenić, czy dolegliwości mogą być objawem, na przykład zmian nowotworowych. Jeśli takie jest jego przypuszczenie, powinien on niezwłocznie skierować pacjenta, na dalsze konsultacje u specjalisty. Interniści przyjmują tez w gabinetach prywatnych. Niestety, wizyty sa tutaj płatne i kształtują się w granicach od 50 zł do nawet 100 zł, w zależności od lokalizacji gabinetu. Jeśli chcemy skorzystać z porad internisty, w ramach Narodowego Funduszu Zdrowia, nie musimy mieć do niego skierowania.